Terug bij Phitaal na een moeilijke periode
Vijf jaar geleden volgde Leonie haar eerste traject bij Phitaal (destijds nog PHI). “Na dat traject ging het echt goed met me,” vertelt ze. “Maar toen overleed mijn vader en stapelden de problemen zich op. Ik voelde me steeds somberder en had nergens meer energie voor.”
Na een gesprek met de praktijkondersteuner en haar huisarts besloot ze opnieuw hulp te zoeken. “Ze zeiden: ‘Je bent toen zo goed geholpen bij Phitaal, wil je daar terug naartoe?’ En dat wilde ik.”
Alles voelde zwaar
Leonie had veel last van somberheidsklachten en stemmingswisselingen. “Ik wilde het liefst de hele dag op de bank liggen en niks doen. Alles voelde te veel. Alleen het hoognodige deed ik nog, en zelfs dat kostte moeite. Ik wist gewoon niet meer wat ik moest.”
Een nieuw begin bij Phitaal
De tweede keer wist ze al een beetje wat ze kon verwachten, maar het begin bleef zwaar. “Tijdens de intake moest ik mijn hele verhaal vertellen, dat was confronterend. Tegelijk voelde ik dat ik dit moest doen voor mezelf. Ik wilde leren om meer zelfvertrouwen te krijgen en te voelen dat ik er mag zijn.”
Het behandelteam stelde een plan op met een psycholoog, cognitief gedragstherapeut en fysiotherapeut. “Ze luisterden echt goed naar elkaar. Als ik een slechte dag had gehad, wisten de anderen dat ook. Alles sloot op elkaar aan.”
Een intensief maar waardevol traject
De behandeling was intensief. “In het begin vond ik het pittig,” zegt Leonie. “Ik kwam van niets doen naar drie keer per week therapie. Dat was zwaar, vooral omdat je steeds over moeilijke dingen praat. Maar naarmate het traject vorderde, werd het normaal. Het hoorde gewoon bij mijn week.”
Veranderingen die voelbaar werden
Langzaam begon Leonie verschil te merken. “Als ik vroeger ruzie had, liep ik weg. Nu kan ik blijven luisteren en rustig reageren. En als ik in de spiegel kijk, denk ik niet meer negatief over mezelf, maar eerder: ‘oké, dit ben ik’. Ik heb geleerd om mijn lichaam te waarderen. Mijn armen tillen dingen, mijn benen dragen me, mijn lichaam doet veel meer dan er alleen maar zijn.” Ze leerde ook afstand nemen van wat anderen zeggen. “Wat iemand anders vindt, is niet perse mijn waarheid. Ik hoef me daar niet altijd iets van aan te trekken.”
Meer balans en rust
“Ik heb geleerd om beter voor mezelf te kiezen,” vertelt Leonie. “Als ik een druk weekend heb gehad, neem ik daarna bewust rust. Vroeger ging ik van alles willen doen naar de hele dag op de bank liggen. Nu heb ik meer balans. Ik weet beter wat ik nodig heb.”
Een ander mens volgens haar omgeving
Ook de mensen om haar heen merken het verschil. “Mijn vriend zegt dat ik leuker ben geworden. Mijn moeder ziet dat ik minder snel boos of geïrriteerd raak. Zelfs op mijn werk merk ik dat ik vrolijker ben. Soms denk ik zelfs: oei, was ik niet té enthousiast? Maar ik vind dat eigenlijk alleen maar mooi.”
“Ik had nooit gedacht dat ik trots op mezelf kon zijn”
“Toen ik hier begon, was trots zijn op mezelf ondenkbaar,” zegt Leonie. “Maar nu voel ik dat echt. Dat is een enorme stap. Zelfs het meedoen aan dit interview was voor mij een drempel, maar ik wilde het doen om te laten zien hoe ver ik gekomen ben.”
De boodschap die Leonie wil meegeven
Leonie hoopt dat haar verhaal anderen inspireert. “Ik wil dat mensen zien dat hulp vragen géén falen is. Er rust nog steeds een taboe op psychologische hulp. Veel mensen schamen zich, maar dat is nergens voor nodig. Hulp vragen is juist sterk. Het heeft mij geholpen om weer beter in het leven te staan.”
Meer genieten van het leven
“Het gaat echt beter,” zegt Leonie met een glimlach. “Natuurlijk heb ik nog weleens mindere dagen, maar ik weet dat dat oké is. Onlangs liep ik buiten, de zon scheen op mijn gezicht en ik dacht: wauw, ik geniet. Dat had ik zó lang niet gevoeld. Wandelen deed ik eerst omdat het moest, nu omdat ik het wil. Dat is misschien wel mijn grootste winst.”
“Zelfs de kleine dingen, zoals het zonnetje op mijn gezicht of een wandeling, maken me weer blij.”
