Dertien jaar geleden veranderde alles voor Sylvia. Tijdens een val liep ze een rugblessure op die haar leven jarenlang beheerste. Ondanks behandelingen werd de pijn chronisch. “Normaal zou je denken: die pijn gaat vanzelf over. Maar dat gebeurde niet. Het bleef in mijn onderrug zitten, terwijl de breuk juist bovenin zat. En niemand leek te weten waarom.”
De laatste strohalm bij chronische pijn
Na talloze trajecten zonder resultaat vroeg de fysio: “Is een traject bij Phitaal niet iets voor jou?” Ik wist meteen: dit is geen keuze, dit móét ik doen. Dit is mijn laatste strohalm.”
Ze begon nuchter aan het traject. “Ik dacht: oké, we zien wel waar het schip strandt. Maar meteen bij de intake merkte ik: dit gaat verder dan fysiek herstel. Het werd een tranendal. Niet alleen de pijn kwam aan bod, maar ook mijn verleden, mijn jeugd, mijn manier van denken en omgaan met angst.”
Je hoofd houdt de angst in stand
Sylvia ontdekte dat haar lichaam al jaren in een soort ‘alarmstand’ stond. “Het ziekenhuis had ooit gezegd: één verkeerde beweging en je kunt niet meer lopen. Vanaf dat moment was ik bij elke stap bang. Een scheve stoeptegel kon al paniek veroorzaken. Je lijf verstrakt, je beweegt minder, je durft op den duur bijna niets meer. En dat is niet alleen lichamelijk – je hoofd doet minstens zo veel.”
Persoonlijk en op maat
Tijdens het traject werkte Sylvia met vier behandelaren. “Ieder vanuit een andere discipline. Wat ik heel bijzonder vond: als ik bij de een iets vertelde, haakte de ander er later op in. Alles werd opgepakt als team. En de fysiotherapie was op maat, met meer focus op vertrouwen krijgen in je eigen lijf en hoofd.”
Twaalf kilometer op de fiets
Inmiddels is Sylvia’s leven enorm veranderd. “Ik heb zelfs een fiets gekocht! Mijn vorige baan was drie kilometer verderop en ik ging altijd met de auto. Nu werk ik twaalf kilometer verderop en stap ik op de fiets. Natuurlijk voel ik af en toe nog iets, maar ik weet nu: ik hoef niet in paniek te raken.”
Ze heeft haar wereld letterlijk en figuurlijk vergroot. “Ik werkte eerst bijna volledig thuis. Ik durfde gewoon niet naar kantoor. Nu werk ik vier dagen op locatie. Ik kook weer, ik beweeg weer, ik lééf weer.”
Hulp zoeken
Sylvia hoopt dat anderen zich niet laten tegenhouden door schaamte of twijfels. “Veel mensen denken: ik moet het zelf oplossen. Maar dat lukt vaak niet. Ik was ook altijd bezig met anderen, pas daarna kwam ikzelf. Maar op een gegeven moment moet je jezelf op één zetten. En hulp zoeken is daar een belangrijk onderdeel van.”
“Gun jezelf de kans om het anders te doen. Ik ben zo blij dat ik het heb aangedurfd.”
